Sayonara Eri: Hatıraları Bir Film Gibi Kurgulamak

Bazen gerçek o kadar can yakıyor ki onu bir film gibi kurgulamaktan başka çaremiz kalmıyor. Tatsuki Fujimoto'nun Sayonara Eri (Goodbye, Eri) mangasını bitirdiğimde elimde bir hikayeden çok bir soru kalmıştı: Hatırladıklarımız ne kadar gerçek?

Kamera yalan söylemez mi?

Hikaye, annesinin son günlerini kameraya kaydeden Yuta'nın etrafında dönüyor. Ama Fujimoto asıl darbeyi başka bir yerden vuruyor. Birini sevdiğimizde onun kötü yanlarını montajda kesip atıyor muyuz?

Eri sahneye girdiğinde kurgu ile gerçek arasındaki çizgi iyice bulanıklaşıyor. Yuta sevdiği insanları oldukları gibi değil, olmalarını istediği gibi ölümsüzleştiriyor. Okurken bunun ne kadar insani olduğunu düşündüm. Hepimiz biraz bunu yapmıyor muyuz?

Beni neden bu kadar etkiledi?

İlk olarak anlatımı. Sayfalar gerçekten film kareleri gibi akıyor, okurken saniyelerin geçtiğini hissediyorsunuz. Fujimoto'nun paneli bir kamera vizörü gibi kullanması hikayenin ne anlattığıyla birebir örtüşüyor.

Sonra vedalaşma biçimi. Veda etmek her zaman sessiz ve hüzünlü olmak zorunda değil. Bazen arkanda kocaman bir patlama bırakarak gitmen gerekiyor. Bu fikir hem komik hem de garip bir şekilde dokunaklı.

Bir de acıyı bir esere dönüştürme meselesi var. Fujimoto bunun hem bencil hem de iyileştirici tarafını aynı anda gösteriyor. Yuta'nın yaptığı şey doğru mu yanlış mı, emin olamadım. Galiba manganın güzelliği de bu emin olamama hissinde.

Son olarak

Rüzgar Yükseliyor'daki üretme tutkusunu ve o hüznü sevdiysen Sayonara Eri'yi de seveceğini düşünüyorum. Tek oturuşta biten kısa bir hikaye ama aklında uzun süre kalıyor.